Omkijken naar elkaar én anderen

Een praatje maken, een handje helpen of samen de post rondbrengen. Voor Maddy van Heel en Monique Jacobs is het vanzelfsprekend om iets voor een ander te betekenen. De twee wonen in Het Meulenbelt van TMZ, waar ze dagelijks zorg krijgen. Maar dat betekent niet dat ze zelf niets meer kunnen doen. Sinds ze elkaar een half jaar geleden ontmoetten, kijken ze niet alleen naar elkaar om, maar zetten ze zich ook samen in voor hun medebewoners.

Gepubliceerd op

Voor zowel Maddy als Monique was zelfstandig thuis wonen op een gegeven moment niet meer mogelijk. Maddy kreeg de ziekte van Parkinson en werd steeds afhankelijker van hulp. Ook bij Monique bleek 24 uur per dag zorg nodig te zijn. Zo kwamen ze allebei op Het Meulenbelt terecht. Dat ze daar ook nog een goede vriendin zouden vinden, hadden ze niet verwacht. "Ik kwam hier de eerste dag in de huiskamer en daar zat Maddy", vertelt Monique. “Het klikte direct. En gelukkig kunnen we het nog steeds goed met elkaar vinden”, vult Maddy haar aan.

Een oogje in het zeil

Maddy en Monique hoeven elkaar niet dagelijks te zien om te weten wat ze aan elkaar hebben. “We lopen de deur bij elkaar niet plat”, vertelt Monique. Toch houden ze elkaar goed in de gaten. “Als ik wat mankeer, en dat gebeurt nog weleens, dan weet ik dat Maddy op de achtergrond meekijkt. Dat vind ik heel prettig”, vertelt Monique. Maar andersom houdt ook Monique een oogje in het zeil. Zo haalt ze Maddy’s rollator op als ze die vergeten is. “Het voelt heel vanzelfsprekend om elkaar te helpen”, gaat Monique verder. “We denken daar niet over na, maar doen het gewoon.” 

Anderen helpen zit in ons. Dat doen we automatisch en daar hoeven we geen moment over na te denken.

Een praatje in de gang

De twee kijken niet alleen naar elkaar om. Ook voor anderen op de afdeling steken ze graag de handen uit de mouwen. Om bezig te blijven lopen ze regelmatig samen de postronde. “Dat doen we samen, maar ook weer allebei op onze eigen manier”, vertelt Monique. "Ik heb wat meer moeite met lopen, omdat ik sneller benauwd word." Maddy maakt tijdens het bezorgen van de post graag met iedereen een praatje. "Dan heb ik al een aantal kamers gehad en zit Maddy nog drie kamers terug", lacht Monique. “Dan moet ik haar er soms aan herinneren dat we nog meer deuren langs moeten”, vertelt ze verder. En zo wordt er tijdens de postronde niet alleen post bezorgd, maar ook heel wat bijgepraat met anderen.

Met de deur open

Dat ze zelf dagelijks zorg nodig hebben, betekent voor Maddy en Monique niet dat ze niets meer voor anderen kunnen betekenen. Integendeel. “Anderen helpen zit in ons”, vertelt Monique. “Dat doen we automatisch en daar hoeven we geen moment over na te denken.” Maddy is het daarmee eens. “Alles wat je zelf nog kunt, moet je zelf doen.” Volgens Maddy hoeft omkijken naar elkaar niet ingewikkeld te zijn. “Dat kan ook gewoon met het samen drinken van een kopje koffie of thee. Ik zet nu ook letterlijk mijn deur open voor anderen. Dat geeft een welkom gevoel én helpt tegen eenzaamheid”, legt ze uit. Volgens haar begint contact met anderen dus ook bij jezelf. “Als je de deur altijd gesloten houdt, dan blijf je ook alleen.” Dat is bij de dames niet het geval. "We hebben elkaar, maar ook de andere bewoners. We zijn er voor elkaar als dat nodig is.”

Verhalen uit de zorg

Samen moeten we het doen. Daarom delen we inspiratie met elkaar. Hoe het óók kan. Wat het voor jou inhoudt. En hoe anderen de situatie bekijken.

Wat doen anderen